Urzędnicy siedzą w biurach 

W biurach siedzą urzędnicy 

Grzebią palcem w wiecznych piórach 

I trzymani są na smyczy 



Nic nie wiedzą o miłości 

I o duszy wiedzą mało 

Mają bardzo miękkie kości 

Karku prosto nie trzymają 



ref. Już Witkacy o tym pisał 

Że kto lokaj jest i świnia 

Ten lokajem pozostanie 

Mimo, że się ustrój zmienia 



W swych urzędach są bez twarzy 

Donosami oddychają 

O awansie każdy marzy 

Franza kafkę wciąż sprzedają 



ref. Już Witkacy o tym pisał 

Że kto lokaj jest i świnia 

Ten lokajem pozostanie 

Mimo, że sie ustrój zmienia 



Spotkali się pewnego ranka

Zbyszek Kieliszek i koleżanka Szklanka

Często na stole się całowali 

Między musztardą i rogalami 



Zbyszek Kieliszek był gość z kryształu

A ona Szklanka całkiem zwyczajna

Wszyscy w kuchni o tym mówili

Nie do przyjęcia był to mezalians



"Kieliszek jest z arystokracji"

Krzyczał widelec do cukiernicy

"Żywot szklanki proletariacki"

Szepnął majonez do polędwicy



Lecz miłość była to szczera bardzo

Chociaż kryształy szklankami gardzą

Na nic dysputy o czyjejś randze

Życie skończyli na balandze



ref. Zbyszek Kieliszek, koleżanka Szklanka



Kieliszkiem rzucił ktoś o ścianę

Szklankę rozbito na dywanie

Morał z tego jest właśnie taki

Wszystko się tłucze, a głównie szklanki





Spotkali się pewnego ranka

Zbyszek Kieliszek i koleżanka Szklanka

On lubił wódkę a ona wino

Dobrze im razem ze sobą było



ref. Zbyszek Kieliszek, koleżanka Szklanka